Zarejestruj

Projekty »

Bezradność, niechęć do działania czyli pierwsze oznaki depresji u nastolatków. Diagnoza i formy pomocy

:: Projekt K013 (Szczegóły)
Adresaci
szkoła podstawowa - klasy V-VIII
Dla niepełnosprawnych
niepełnosprawnych ruchowo, z innymi niepełnosprawnościami
Forma prezentacji
wykład
Nauki i sztuki
n. biologiczne, n. humanistyczne, n. medyczne
Przedmioty
etyka, filozofia, język polski, medycyna, ochrona zdrowia
Organizator
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Wydział Nauk Społecznych
Autorzy
dr Elżbieta Januszewska (kierownik),
dr Andrzej Januszewski
Terminy
Czas trwania projektu: 1 godz. (45 min.)
Edycja zakończona
Poniedziałek 2019-09-16 09:00 - 10:00
Wolne miejsca: 24

Miejsce realizacji: Gmach Główny KUL (GG 207)
Adres: Lublin, Aleje Racławickie 14

Inne projekty w tym miejscu

Bezradność to stan psychiczny charakteryzujący się brakiem pomysłu na akceptowalne wyjście z trudnej sytuacji oraz zaniechaniem działania lub działaniem z góry skazanym na niepowodzenie. Występuje niezależnie od stanu rzeczywistej lub pozornej bezsilności. Najczęściej wynika z niemożności skupienia się nad problemem z powodu depresji, przerażającego strachu, załamania psychicznego, skrajnego pesymizmu, skrępowania fizycznego, upokarzającego wstydu, odrzucenia. Bezradność jako nieumiejętność radzenia sobie w danej sytuacji może być podyktowana przekonaniem o braku wystarczającej wiedzy do pokonania zaistniałych problemów, brakiem wiary w skuteczność opracowanych przez siebie dróg wyjścia jak i wyuczeniu się bezradności na skutek negatywnych doświadczeń z przeszłości. Bezradności często towarzyszy smutek, żal, apatia, bierność, poczucie niższości, niekiedy wrogość czy poczucie krzywdy w której dominuje poczucie winy. Często bezradności towarzyszy depresja. Objawami depresji u młodzieży są: - smutek, przygnębienie, płaczliwość; bardzo często dominuje drażliwość, dziecko łatwo wpada w złość lub rozpacz, może demonstrować wrogość wobec otoczenia – zachowuje się w sposób odpychający, zniechęcający do nawiązania kontaktu; zobojętnienie, apatia, zmniejszenie, a nawet utrata zdolności do przeżywania radości; dziecko przestaje cieszyć się z rzeczy lub wydarzeń, które wcześniej sprawiały mu radość; - poczucie znudzenia, zniechęcenia; ograniczenie lub zaprzestanie aktywności, które wcześniej były dla dziecka ważne lub przyjemne (np. zabawa, hobby, spotkania z rówieśnikami), a także niechęć do podejmowania codziennych obowiązków lub zupełne ich zaniechanie. Młody człowiek może np. odmówić porannego wstawania, chodzenia do szkoły, wychodzenia z domu, a w skrajnych przypadkach - ze swojego pokoju, zaniedbywać higienę osobistą, naukę i tym podobne; - wycofanie się z życia towarzyskiego, ograniczenie kontaktu z rówieśnikami; - nadmierna reakcja na uwagi, krytykę – dziecko reaguje rozpaczą lub dużą złością nawet gdy zwróci mu się uwagę w bardzo delikatny sposób i dotyczy ona błahej sprawy; często towarzyszy depresyjne myślenie („wszystko jest bez sensu”, „i tak nic mi się nie uda”), niska samoocena („jestem beznadziejny/a, gorszy/a, nieatrakcyjny/a, głupi/a”); nieproporcjonalnie pesymistyczna ocena rzeczywistości, własnych możliwości, przyszłości; - poczucie bycia bezużytecznym, niepotrzebnym; nadmierne obwinianie się nawet za te wydarzenia i okoliczności, na które nie ma się wpływu (np. obwinianie się za konflikt między rodzicami). Zatem bezradność utożsamiana jest z określeniami takimi, jak: bezsilność, bezbronność, nieudolność, bierność. Często jest to nieumiejętność radzenia sobie w danej sytuacji, może być spowodowana brakiem wiedzy w celu pokonania zaistniałych problemów, brakiem wiary w skuteczność opracowanych przez siebie dróg wyjścia. W potocznym rozumieniu tego słowa z bezradnością kojarzy się sytuacja, w której jesteśmy pozostawieni wobec trudnego problemu i nie potrafimy nic zrobić, aby poradzić sobie z nim.