Zarejestruj

Projekty »

Czytamy Kadłubka

:: Projekt K032 (Szczegóły)
Adresaci
szkoła podstawowa - klasy VII-VIII (P7-8), szkoła ponadgimnazjalna, studenci, rodzice, dziadek i babcia, przedsiębiorca, samorządowiec, pracownik innej uczelni
Dla niepełnosprawnych
niedosłyszących, niepełnosprawnych ruchowo
Forma prezentacji
prezentacja multimedialna, wykład
Nauki i sztuki
n. humanistyczne, n. prawne
Przedmioty
etyka, filozofia, historia, historia i społeczeństwo, język łaciński i kult. ant., język polski, wiedza o kulturze, wiedza o społeczeństwie
Organizator
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Wydział Zamiejscowy Prawa i Nauk o Społeczeństwie w Stalowej Woli
Autor
dr Artur Lis
Terminy
Czas trwania projektu: 1 godz. (45 min.)

Miejsce realizacji: Budynek Inżynierii Materiałowej WZPiNoS w Stalowej Woli (IM 001)
Adres: Stalowa Wola, ul. Eugeniusza Kwiatkowskiego 3

Inne projekty w tym miejscu

Mistrza Wincentego zwanego później Kadłubkiem, urodził się w Karwowie koło Opatowa, w parafii Włostów około 1150-1161 roku. Z domu rodzinnego, od ojca Bogusława i matki Benigny wyniósł żywą wiarę w Boga i gorące nabożeństwo do Matki Najświętszej. Jako jeden z pierwszych Polaków zdobył na studiach zagranicznych tytuł naukowy magistra. Był związany z dworem Kazimierza II Sprawiedliwego, na życzenie którego zaczął spisywać dzieje ojczyste. Z funkcji prepozyta kolegiaty sandomierskiej został wybrany biskupem krakowskim. Posługę tą sprawował w latach 1208-1218 i aktywnie uczestniczył w życiu politycznym i kościelnym kraju – w 1215 roku brał udział w Soborze Laterańskim IV. Był donatorem zakonu cystersów, którym przepisał własne wsie: Gojców, Czerników oraz Niekisiałkę. Biskup Wincenty jako pierwszy zapalił wieczną lampkę przed Najświętszym Sakramentem. Ostanie lata życia spędził w klasztorze w Jędrzejowie, gdzie zmarł w opinii świętości 8 marca 1223 roku. Po śmierci cieszył się lokalny kultem, który został zatwierdzony 18 lutego 1764 roku przez papieża Klemensa XIII. Obecnie żywy kult błogosławionego Wincentego wykracza poza granice diecezji sandomierskiej i kieleckiej.

Kronikę Polską – która stała się europejskim pomnikiem umysłowości i uczoności dwunastowiecznego humanisty – rozpoczął pisać przed 1194 r. a „pióro złamał” najprawdopodobniej pomiędzy 1205 r. a objęciem urzędu biskupiego. Mistrz Wincenty za interlokutorów w dialogu o historii Polski, wybrał sobie Jana abp. gnieźnieńskiego i Mateusza bp. krakowskiego. Poetycko można określić, że Kronika powstała z miłości Kadłubka do ojczyzny i antyku. Należy także dodać, iż traktat historyczny Wincentego to przejaw nurtu wzbogacenia tradycji narodowych o znaczące „dzieje bajeczne” w duchu renesansu XII wieku. Pierwsza księga Kroniki, obejmuje dzieje Polski przedpiastowskiej (wprowadza Daków, Gallów, Greków, Partów i Rzymian), druga – początki dynastii aż po pierwsze lata rządów Bolesława Krzywoustego i koniec Zbigniewa, trzecia – do schyłku rządów seniorackich Bolesława Kędzierzawego, czwarta – rządy Mieszka Starego w Krakowie, Kazimierza Sprawiedliwego i znów Mieszka, początki panowania Leszka Białego i Władysława Laskonogiego w Krakowie.

 

  • Foto